VIDEO NOW VOL. 4 Pokaz filmów Marty Deskur i Grzegorza Sztwiertni. 8 Iistopada Centrum Sztuki Filmowej Silesia

Porządek projekcji

Marta Deskur:
- Klara i Piko, 1998
- Welon to moje włosy, 1999
- Fanshon, 2003
- Granica, 2005
- Maria Magdalena, 2005

Grzegorz Sztwiertnia:
- Przyjemność tekstu (według Rolanda Barthesa) 2007
- Action Painting, 2001/2002

Zapraszamy przed projekcją na spotkanie z Grzegorzem Sztwiertnią

8 XI odbyła się czwarta odsłona Video Now. Tym razem widzowie mieli okazję zapoznać się z twórczością video dwojga krakowskich artystów: Grzegorza Sztwiertni i Marty Deskur.

Grzegorz Sztwiertnia - ur. w 1968 r w Cieszynie, studiował malarstwo na ASP w Krakowie, na której dziś wykłada. Uprawia rysunek, malarstwo, instalacje, sztukę video, przeprowadza akcje artystyczne. W jego pracach dominuje wątek skrajnego doświadczenia, dyscypliny ciała i kwestie percepcji. Od początku interesują go eksperymenty medyczne, operacje, zdeformowane ciało oraz sprawy funkcjonowania zmysłów w odbiorze sztuki.

Marta Deskur- ur. W 1962 r. w Krakowie, studiowała na Ecole des Beaux-Art, w Aix-en-Provence, w latach 80. tworzyła w prace malarskie, od lat 90 aż do dziś skupia się na sztuce video i na fotografii. Tematem jej prac jest człowiek i jego związki emocjonalne, rodzinne, jego usytuowanie we współczesnej społeczności

VIDEO NOW VOL. 12, pokaz filmów video Józefa Robakowskiego, 30 października godz.18.00, Centrum Sztuki Filmowej, Katowice

Spis video Józefa Robakowskiego:

Pamięci Leonida Breżniewa, 1982, 9’
Z mojego okna, 1978/99, 20’
Test I, 1971, 5′
Próba II (Test II), 1971, 2′
Prostokąt dynamiczny, 1971, 3′
Pasaż energetyczny
Videopieśni, 1992, 4′
Videocałuski, 1992, 3′
1, 2, 3, 4…, 1993, 2′
Leniwa linia, 1992, 3′
Impulsatory, 2000, 3′
Uwaga: ŚWIATŁO! (współpraca: Wiesław Michalak), 2004, 5′
Galeria Działań Maniakalnych (5 akcji Pomarańczowej Alternatywy), 1988/1991, 45’
Manifest Energetyczny!, 2003, 2′
Jadziu, odbierz telefon…, 1992, 5′
Sztuka to potęga!, 1984, 9’
Mamy prezydenta, 1989, 5’

ALICJA ŻEBROWSKA “AVUNCULUS”

 Punktem wyjścia dla obrazu staje się historia dziewięciu górników z kopalni Wujek, oraz ich śmierć w wyniku akcji pacyfikacyjnej 16 grudnia 1981 roku. Film posiada wyraźną, dwuczęściową strukturę. Pierwsze sekwencje przyjmują formę paradokumentu, ukazując wycinkowo poprzez wspomnienia i fotografie sylwetki prezentowanych postaci. Nieukładające się  w całościowy obraz, jakby chaotyczne strzępy  są fragmentami  indywidualnych historii. Treścią właściwą jest  działanie podjęte przez Żebrowską na pamięci o osobach i wydarzeniach.

 Avunculus jest zapisem rytuału przejścia do wieczności zinterpretowanej i pokazanej na dwa sposoby. Wieczność jako zaświat – kraina umarłych, przestrzeń bezczasowa. To podróż dusz w głąb ziemi, zwizualizowana na podstawie kompilacji różnorodnych wierzeń. W znaczeniu drugim jest to, ponadczasowość, uniwersalność zapewniona dzięki wpisaniu w kanwę archetypicznej opowieści. Magiczność myślenia i  symboliczność odbywanej drogi manifestowana jest „wszechwładzą” liczb. Cyfra “9″, odniesienie do Boskiej doskonałości organizuje strukturę całej wypowiedzi. Dziewięć etapów, dziewięć historii.  Droga  w trzewia ziemi wiedzie przez  kolejno przekraczane kręgi. W świecie wykreowanym nieustannie doświadczamy przenikania się  przestrzeni, przechodzimy niepostrzeżenie z jednej rzeczywistości  do drugiej. Niepewność ontologiczna miejsca, jednoczesna obecność sfery boskiej i ludzkiej konsekwentnie budują nastrój oniryzmu.    

Żebrowska podejmując się próby mitologizacji realnego wydarzenia, zapytuje o pamięć. Przenosi to co jednostkowe, w sferę ogólną. Dokonując transgresji kulturowej przekłada na opowieść uniwersalną losy poszczególnych postaci. Dzięki wcieleniu w bóstwa górnicy przejmują funkcję bohaterów w strukturze mitycznej, stają się reprezentantami wartości. Tak jak oni ponoszą ofiarę za przywrócenie równowagi, w tym przypadku życia za cenę przyszłej wolności. Wpisani w cykliczny proces śmierci i odradzania trwać będą w  innym, ponadczasowym porządku. Nadmiar nagromadzonych atrybutów i odniesień sprawia, że wśród niejasności zwracamy uwagę na stronę autoteliczną rytuału, którym artystka w sposób oczywisty się fascynuje. Istotne staje się nie tylko, to o czym się mówi, lecz przede wszystkim w jaki sposób.                                                                                                                                                                                                                            Szymon Maliborski (Fundacja Wschód Sztuki)

 

Producent: Instytucją Kultury Ars Cameralis Silesiae Superioris w Katowicach

Koproducent: Instytucja Filmowa “Silesia-Film” w Katowicach

Współpraca: Fundacja Wschód Sztuki

Dyrektor Artystyczny projektu Silesia-Rezydencje: Marcin Rozmarynowicz.

Film był  wyświetlany w ramach Kongresu Kultury Polskiej.

 

CZAS I MIEJSCE PROJEKCJI FILMU:

Centrum Sztuki Filmowej
ul. Sokolska 66, 40-087 Katowice

Data: 11.09.09

Godzina: 19.00

 Muzeum Narodowe w Krakowie

al. 3 Maja 1, 30-062 Kraków

 22 września b.r. o godz. 12.00.

 Galeria Miejska Arsenał

Stary Rynek 3, 61-772 Poznań

Data: 23 września

Godzina: 18

 Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski
ul. Jazdów 2, 00-467 Warszawa

Data: 22.10.09 

Godzina: 18.00

VIDEO NOW VOL. 13, pokaz filmów video Joanny Rajkowskiej, 27 listopada godz.18.00, Centrum Sztuki Filmowej, Katowice

Linie lotnicze, 23’ 2008
Maja Gordon jedzie do Chorzowa, 30′ 2006

VIDEO NOW VOL. 12, pokaz filmów video Józefa Robakowskiego, 30 października godz.18.00, Centrum Sztuki Filmowej, Katowice

Spis video Józefa Robakowskiego:

Pamięci Leonida Breżniewa, 1982, 9’
Z mojego okna, 1978/99, 20’
Test I, 1971, 5′
Próba II (Test II), 1971, 2′
Prostokąt dynamiczny, 1971, 3′
Pasaż energetyczny
Videopieśni, 1992, 4′
Videocałuski, 1992, 3′
1, 2, 3, 4…, 1993, 2′
Leniwa linia, 1992, 3′
Impulsatory, 2000, 3′
Uwaga: ŚWIATŁO! (współpraca: Wiesław Michalak), 2004, 5′
Galeria Działań Maniakalnych (5 akcji Pomarańczowej Alternatywy), 1988/1991, 45’
Manifest Energetyczny!, 2003, 2′
Jadziu, odbierz telefon…, 1992, 5′
Sztuka to potęga!, 1984, 9’
Mamy prezydenta, 1989, 5’

VIDEO NOW VOL. 11 – filmy Łukasza Skąpskiego / Azorro/ – 19 czerwca 2008, godz. 18.00 Centrum Sztuki Filmowej w Katowicach

Łukasz Skąpski (ur. 1958) jest absolwentem Wydziału Malarstwa krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiował m.in. w pracowni prof. Tadeusza Brzozowskiego. Zajmuje się fotografią, malarstwem, tworzy instalacje i realizuje filmy. Jego prace charakteryzuje duża rozpiętość stylistyczna. Łączy je jednak zawsze dystans artysty do rzeczywistości przy wielkim nią zainteresowaniu i poczucie humoru, często także ironia. Jest członkiem Supergrupy Azorro znanej w Polsce i za granicą ze swego prześmiewczego stosunku do sztuki i prowadzenia konsekwentnej refleksji nad funkcjonowaniem współczesnego systemu artystycznego. Artysta jest od wielu lat związany z Bunkrem Sztuki. Samodzielnie brał udział m.in. w projekcie Warda Shelleya Operacja: Myszy, część 1 (2003), w przeglądzie wideo Obraz kontrolny (2004), w wystawie zbiorowej Boys (2005). Razem z Supergrupą Azorro uczestniczył w konferencji “Polyphony of Voices” (2002), w wystawie zbiorowej 4 pokoje (2002) oraz w pokazie projektu Wszystko już było. Tragedia w 3 aktach bez epilogu (2003). Bardzo ważnym składnikiem jego prac jest słowo. Opisuje zarówno pojedyncze przedmioty, jak i rzeczywistość. Jego projekty to przede wszystkim pomysły i koncepcje. Środki wyrazu sprowadza do minimum. Lubi wyjaśniać swoje prace. Mówi, co widzimy, ale nie narzuca sposobu interpretacji. Jak sam Skąpski mówi – szczególnym upodobaniem darzy ruch minimalny, niezauważalny na pierwszy rzut oka. Artysta w swoich pracach przejaskrawia niektóre mechanizmy rządzące światem, przez co zmusza do refleksji. Wyśmiewa rzeczywistość. Bawi się odbiorcą. Najistotniejsze w jego sztuce jest to, czego nie widać, bo jej sens ukryty jest między wierszami.

VIDEO NOW VOL. 10 filmy Normana Leto oraz Zuzanny Janin – 15 maja Centrum Sztuki Filmowej Silesia

SASNAL, BUJNOWSKI, KUŚMIROWSKI, ŻEBROWSKA, ROBAKOWSKI, NIEZNALSKA, SIMON, TWOŻYWO, MACIEJUK, CZEREPOK

w filmie Zuzanny Janin “Tuż przed. Muzeum idealne”.

Podczas spotkania zaprezentowany zostanie również “Buttes Monteaux” Normana Leto, po projekcji spotkanie z artystą.

To już dziesiąta odsłona młodej polskiej sztuki video. Z tej okazji zapraszamy na film Zuzanny Janin „Tuż przed”, w którym zobaczymy m.in. takich artystów jak: Bujnowski, Czerepok, Kuśmirowski, Maciejuk, Nieznalska, Sasnal, Simon, Skąpski, Twożywo, Żebrowska.

Bohaterem spotkania będzie Norman Leto, zobaczymy jego film „Buttes Monteaux”. Po projekcji zapraszamy na spotkanie z artystą.

Norman Leto (Łukasz Banach) rocznik 1980, ur. w Bochni, mieszka i pracuje w Krakowie. Nie ma za sobą artystycznej edukacji, zafascynowany rzeczywistością wirtualną, grami komputerowymi. Tworzy intuicyjnie, emocjonalnie. Jego portrety malowane ekspresyjnie i szybko wprost atakują widza, nosząc znamiona potencjału i energii twórcy. Przede wszystkim interesują go sprawy osobiste, gdyż czuje przesyt społecznego i quasi-naukowego zaangażowania sztuki. Maluje bliskich mu ludzi i sytuacje, zaś sprawy społeczne interesują go jedynie pośrednio, nie stając się wystarczającym powodem do artystycznych działań. „(…) nadmiar myślenia osłabia emocjonalny ładunek, w moim przypadku gałki oczne zwrócone są do środka, nie na zewnątrz”.

Artysta wymyślił Normana Leto, fikcyjnego malarza – postać na potrzeby swojego filmu. Zorganizowano mu wystawę w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie i wywiad w jednym z magazynów. W ten sposób fikcyjna postać zaczęła funkcjonować medialnie i wówczas pojawiła się możliwość kontynuacji, Łukasz Banach zaczął wystawiać jako Norman. W ten sposób łatwiej mu utrzymać dystans do tego co robi, a z powołania do życia sztucznego bytu powstało coś autentycznego. Artysta swobodnie anektuje konwencje malarskie, nie boi się zapożyczeń ani zarzutu zbliżenia się do obszarów kiczu, nie stosuje strategii i nie poddaje się modom. Jego sztuka, poza malarstwem obejmuje przede wszystkim obiekty, fotografie, video, czy symulacje komputerowe, m.in. „Otwarcie poduszki powietrznej z napisem „I LOVE YOU”, „Buttes Monteaux 1” , „Buttes Monteaux 2”.

VIDEO NOW VOL. 9 Pokaz filmów ZUZANNY JANIN- 17 kwietnia Centrum Sztuki Filmowej w Katowicach

Podczas kolejnej odsłony VIDEO NOW zaprezentowane zostaną następujące filmy:

1. WALKA / FIGHT, 2001, 15 min, loop
2. Pas de Deux, 2001, 5 min, loop
3. Fortune, 2007, 30 min, loop,
4. Pomiedzy / In Between, 2005, 10 min,
5. Tuz Przed. Muzeum Idealne/ Just Before. The Ideal Museum, 2007, 30 min

oraz projekt:Widzialam swoja smierc wg. kolejnosci:

1. Corpus Delicti. Siedem Smierci.Siedem Duchow / 7Deats.7Ghosts; 2003, 5 min, loop
2. Ceremonia&Zabawy / Ceremony&Games; 2003-2006, 7 min, loop
3. Roboty murarskie / Masonry; 2003, 30 min, loop
4. Wywiady / Interviews, 2003, 30 min, loop,

Multimedialna artystka Zuzanna Janin, zaliczana do najciekawszych twórców współczesnych, urodziła się w 1964 r. lub jak różnie podaje artystka w 1967 r. Studia w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1980-87. Daty narodzin i studiów są przez artystkę traktowane swobodnie, prowadzi ona swój własny, nieoficjalny projekt gry z czasem, z widzami i samą sobą. Łączy w swojej twórczości różne techniki plastyczne i medialne. Jej prace mają charakter przedstawień, w których wykorzystuje swój własny zapis rzeczywistości w postaci kompozycji utrwalonych fragmentów materialnego świata. W połowie lat 90-tych stworzyła cykl „Pokrowców” pokazała puste przestrzenie na nieistniejące rzeczy. Szuka kolejnych perspektyw, punktów widzenia, zbliżeń. Tym, co stara się uchwycić jest jej własny obraz. W cyklu „Follow Me, Change Me, It`s Time” utrwala proces zmian wywołanych upływem czasu, zmian miejsca, ciała, zmian genetycznych. Używa tu zdjęć fragmentów ciała własnego i najbliższych jej osób. Zdjęcia zatopione są w przezroczystym laminacie. W latach 1990-2001 miała kilkanaście wystaw indywidualnych w kraju i zagranicą oraz brała udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Polsce i na świecie.Zuzanna Janin pracuje jak fotograf krążący z aparatem wokół obiektu, który chce przedstawić. Sztuka Zuzanny Janin to projekt rekonstrukcji podmiotu, odnalezienia obrazu samej siebie pośród tysięcy innych. Fotograf łowi wyglądy rzeczy, tymczasem Zuzanna skupia uwagę na tym, co niewidzialne. Niewidzialność jest bowiem domeną wyobraźni. Artystka zgadza się tu z Lacanem, dla którego „wyobraźnia to sfera pierwotnej identyfikacji z własnym obrazem (dziecko przegląda się w lustrze i uzyskuje tożsamość w oparciu o swój lustrzany odpowiednik)”.

Na autoportret Zuzanny Janin składają się całe serie prac. Artystka objawia nam go w kolejnych odsłonach i na różne sposoby – z rozproszonych fragmentów buduje wielowymiarowy (i z założenia niedokończony) obraz swojej tożsamości. Każda z realizacji przynosi jeden z wielu aspektów tego obrazu. Artystka szuka go w ciele, otaczającej je przestrzeni, seksualności, kobiecości, pokrewieństwie, w zatartych śladach egzystencji, w pragnieniach. Obrazy pojawiające się w sztuce Janin łączy balansowanie na granicy widzialności. Materia prac jest tylko punktem wyjścia – językiem zmieniającym przejściowość, ulotność i nieostrość egzystencjalnego doświadczenia w dyskurs samoświadomości.

Współorganizatorem Video Now jest Galeria Art Nova z Krakowa oraz Fundacja Wschód Sztuki.

VIDEO NOW VOL. 8, 6 MARCA 2008, Paweł ALTHAMER w Centrum Sztuki Filmowej w Katowicach, po projekcji spotkanie z Markiem Goździewskim komisarzem wystaw Pawła Althamera

Na kolejnej już 8 odsłonie przeglądu VIDEO NOW zaprezentowane zostaną prace wychowanka warszawskiej “Kowalni” Pawła Althamera. Zobaczyć można będzie filmy “Kosmonauta”, “Kardynał”, “Serum prawdy” oraz “Klasa Ensteina”.

Paweł Althamer

„Jest reżyserem, którego filmy wyświetlane są bez projektorów i bez kina” – napisał Adam Szymczyk o Pawle Althamerze w książce „Art Now”. Projekty Althamera bywają niemal niewidzialne. Angażuje „aktorów” – swoich przyjaciół, rodzinę, przypadkowych przechodniów. Każe im odgrywać najzwyklejsze w świecie role – przechadzać się, wyprowadzać psa na spacer, jeździć na deskorolce, czekać na coś w kawiarni. Czasem jeszcze bardziej komplikuje relacje między zmyślonym a zastanym (tak jak podczas Manifesta 3 w Ljubljanie), zatrudniając do wykonywania tych trywialnych czynności profesjonalnych aktorów. Nic nie jest pewne – obserwatorzy również odgrywają własne role. Czasem sam wywraca ten świat do góry nogami, zamieszkując w drewnianym domku na drzewie w centrum Warszawy czy angażując swojego przyjaciela, malarza pokojowego, do przemalowywania galerii. Sposób, w jaki ten artysta (będący także rzeźbiarzem) aranżuje rzeczywistość, bawi się nią, składa jej kolejne elementy w nową, trudna zauważalną jakość budzi zdumienie. To reżyser nie tylko filmów równoległych wobec życia, ale i reżyser ingerujący w życie realne. Jego działania stają się czasem bodźcem integrującym lokalne społeczności (np. „Bródno 2000”, projekt mobilizujący mieszkańców przeciętnego, miejskiego blokowiska) czy też probierzem gotowości na przyjęcie elementu „obcego”.

Podczas gdy kino stara się skusić widza oszałamiającymi efektami specjalnymi, on w sposób równie widowiskowy zmaga się z rutyną i powszedniością. Jest, podobnie jak Kantor, artystą interdyscyplinarnym, który tworzy rzeźby i aranżacje, pokazujące poczucie wyobcowania we współczesnym świecie. Zachęca ludzi do tego, żeby zaczęli słuchać artysty. Bo Althamer stał się jednym z pierwszych, którzy odkryli, że odbiorca jest niezbędny. Przejadł mu się postmodernistyczny strumień świadomości, który płynie tylko w jedną stronę, czyli od artysty nie wiadomo do kogo i nie wiadomo gdzie. Odbiorca nadaje sens temu, co robi artysta. Twórczość nie ma sensu, kiedy nikt na nią nie reaguje.

Swoją reakcję na twórczość Althamera będzie można sprawdzić podczas kolejnej odsłony Video Now w Centrum Sztuki Filmowej. W programie filmy: „Kosmonauta”, „Kardynał”, „Serum prawdy” oraz „Klasa Ensteina”.

Współorganizatorem Video Now jest Galeria Art Nova z Krakowa oraz Fundacja Wschód Sztuki.

VIDEO NOW VOL.7 14 LUTY 2008, Rafał Bujnowski, Marek Firek, Marcin Maciejowski, Wilhelm Sasnal, Józef Tomczyk

„No dobrze, ładnie” – tymi słowami najczęściej profesorowie krakowskiej ASP oceniali prace studentów. Grupa artystyczna stworzona przez Rafała Bujnowskiego (ur. 1974), Marka Firka (ur. 1958), Józefa Tomczyka „Kurosawa” (1941-2006), Marcina Maciejowskiego (ur. 1974) oraz Wilhelma Sasnala (ur. 1972) zrodziła się w kontrze do całej Akademii Sztuk Pięknych. Uznani dziś malarze tworzyli jako Grupa Ładnie w latach 1996-2001. Ich malarstwo określane terminami banalizm (podobnie jak wcześniej określano literatów urodzonych w latach siedemdziesiątych) czy popbanalizm (określenie wprowadzone przez pismo „Raster”), stanowiło reakcję na kapitalistyczną rzeczywistość Polski po 1989 roku. Cechą łączącą ich obrazy były tematy zaczerpnięte z potocznej codzienności, także z gazet, kolorowych magazynów, reklam, telewizji. Chętnie sięgali po estetykę kiczu i reklamy, strategię ironii. Wspólne działania ograniczały się właściwie do akcji o charakterze ironiczno-absurdalnych spektakli, podczas których prezentowano obrazy, filmy, grano muzykę, rozdawano nagrody. Odbywały się one głównie w krakowskich klubach (np. Roentgen, Miasto Krakoff).

Z dzisiejszej perspektywy Sasnal, Bujnowski czy Maciejowski często deprecjonują działalność grupy. Maciejowski w jednym z wywiadów mówi: jako grupa nic nie robiliśmy. Puszczaliśmy nagrania, był Józek Kurosawa. A to, że mieliśmy wystawę, Wilhelm albo ja, to potem było, że to Grupa Ładnie. Podobnie Wilhelm Sasnal podkreśla, że Grupa Ładnie to była grupa koleżeńska, sztuka była na drugim planie. Być może na początku można było znaleźć podobieństwa w tym, jak malowaliśmy. Ale potem każdy z nas poszedł w swoją stronę. Wszyscy byliśmy już zmęczeni tym, że jesteśmy rozpatrywani w kontekście Grupy Ładnie.

Jaki jest dorobek Grupy, a także czy refleksje jej członków są słuszne, będzie można ocenić dzięki siódmej odsłonie Przeglądu Video Now. Tym razem prezentujemy krótką i burzliwą historię Grupy Ładnie w filmach stworzonych przez Marka Firka. Autor filmów, a zarazem członek tej legendarnej grupy artystycznej, będzie gościem specjalnym pokazu. Spotkanie poprowadzi Marcin Gołębiewski.